+ ^{یک نوع دیدگاه}برخی از دوستان مجازی آدم را به شک می اندازند ، با خودت می گویی نکند که معلمی همه ی گوشه های دلت را تسخیر کرده باشد و به فکر خودت و اطرافیان نزدیک زندگیت نباشی و همیشه فقط دنیا را از دید دیگر با دغدغه هایی قشنگ و کودکانه اش ببینی .
تصورش سخت نیست ولی اینقدرها هم نسبت به معلمی لجاجت ندارم . خارج از این دنیای رنگارنگ که همه جایش بوی بچه ها می دهد و پر از سر و صدا و شلوغی است ، من یک همسر و مادر یک دانش آموز دبستانیم و از نوع دیگر هنوز هم فرزند مادری مهربان و خواهری از نوع خنده رو و شاد . البته کم نبوده اند وقت هایی که بخاطر شغلم فراموشم شده که باید در لحظه هایی خاص یکی از اینها را می بودم .
 برخلاف دغدغه های زندگی که برای هر کسی استرس زاست ، دغدغه های شغلی ام دوست داشتنی هستند یا بهتر است این را بگویم در دغدغه های زندگی ، امید خیلی کمرنگ است ولی من به همه چیز در کوچکترین زاویه های شغلم امیدوارم چون به شغلم عشق می ورزم اگر چه زندگی روزمره ام هم خالی از آن نبوده است .


+^{حالا از نوعی دیگر} می دانید .. گاهی وقت ها کودک درونم اینقدر ندا می دهد که من ۲۹ ساله را پای آینه میکشد تا دور از چشم اهل خانه چهره ات را در حالتهای مختلف تصویر کنی . هدف هم که داشته باشی برگه ای بر میداری و حالت های مختلف چهره ات را نقاشی می کنی . اینقدر با ماهیچه های کوچک و ظریف لب و چشم و ابرو و گونه هایت کلنجار می روی که گاهی اوقات خودت هم از چهره ای که به خودت گرفته ای بیزار می شوی ، چه برسد وقتی که این چهره را برای دیگران گرفته باشی .بعد گوشه ای می نشینی درباره خودت قضاوت می کنی .
- بیشتر اوقات چطور خندیده ای ، به چه خندیده ای ؟
- به هنگام خشم چند دل را لرزانده ای ؟
- همدرد لحظه های غمت که بوده است ؟
- هنگام ناامیدی چه کسی دستت را گرفته است ؟
- کنجکاویت تا کجاها گل کرده است ؟
- چقدر در کنترل غرورت موفق بوده ای ؟
- در مقابل درد دیگران چه عکس العملی نشان داده ای ؟
- اصلا همدرد خوبی بوده ای یا نه ؟
- چقدر شادی دیگران شادت کرده ؟
- در لحظه های ترس محکم ترین تکیه گاهت که بوده ؟
 و هزاران سوال دیگر که از روزنه ذهنت عبور می کند .
دنبال جوابشان که میگردی به خودت چه نمره ای می دهی ؟ نمره من متاسفانه دلگرم کننده نبود . انگار چند جایی از دلم هنوز خالی است ، همان جاهایی که باید از مهر ، شوق ، عشق و نفس های تازه پرتر می بود .
از این بازی کودکانه من درآوردی که به شناخت بیشتر خودت منجر می شود ، لذت بردن محال نیست . با خودت تصمیمات تازه ای داری . به شوق فردایی بهتر و خودشناسی بیشتر برای تاثیر بیشتر بر اطرافیانت . اعتقاد دارم تا خودم را بهتر نشناسم هرگز نمیتوانم در خودسازی دیگران مخصوصا بچه های معصوم اطرافم نقش داشته باشم .
بوی نفس خدا را که می شنوی ، دلت گرم می شود . هنوز هم چشمانت برق میزند و این یعنی اینکه خدا در تک تک لحطه هایی که فکر میکردی نیست دستت را گرفته بود تا زمین نخوری . حالا دیگر باور داری که کودکی کردن ها بیشتر بوی خدا را دارد چون تو را به خود درونت هدایت می کند .

+ این هم نوشته هایی از دل یک خانم معلم برای کسانی که هی گفتند خانم معلم برای خودت هم زندگی کن نه فقط برای بچه های مردم . زندگی خانم معلم بندری چیزی دور از جریان زندگی دیگران نیست . من این را باور دارم ...