چند روز پیش درس ریاضی دخترک یکی یکدانه مان به معرفی گوشه رسیده بود . هر چقدر بازار را گشتیم گوی و میله های آهنربایی دست پسرک تصویر را نیافتیم . در حالی که دخترک دلشکسته و ما هم خسته بودیم به زهرا پیشنهاد دادم که با نی و مهره های رنگی اشکال را بسازد . زهرا نی و مهره ها را در نخ ردیف میکرد و گره آخر را با من شریک می شد .

بعد از آن من فارغ بال در حال پختن غذای بی دغدغه یک روز تعطیل بودم که زهرا صدایم کرد و مثل همیشه که صدایم می کند تا چشم هایش را نبینم آرام نمی شوم دنبال چشمانش گشتم ، ولی اینبار به جای چشم های دخترک چشممان به دیدن گردنبند دست ساز خودش گرم شد که روی گردنش نقش بسته بود .

این پست را به درخواست زهرای دلبندمان اینجا به یادگار گذاشتم .