امین شاگرد کوشایی است . موقع نوشتن دیکته ، وقتی آموزگار کلمه ی "محافظت" را به زبان می آورد و از شاگردان می خواهد که این کلمه را در دفترشان بنویسند ، امین چشمان گردش را به لبهای معلم می دوزد تا بین نشانه های فارسی (حـ ـهـ) ، (ذ ز ضـ ظ) و (ت ط) یکی را انتخاب کند و خود را از سرگردانی و معلق ماندن بین حروف با صدای یکسان و شکل های متفاوت نجات دهد و کلمه ی مورد نظر را روی کاغذ دفتر املایش به تصویر بکشد . امین علیرغم تمریناتی که در نوشتن این کلمه داشته است اما املای دقیق این کلمه را فراموش کرده است .
وقتی آموزگار دفتر املای امین را تصحیح می کند ، خط قرمز خودکار زیر کلمه هایی مانند موازبت ، هتمن ، ازرخواهی ، مهافزت ، می نشیند و امین برخلاف همه ی تلاشی که در نوشتن و ترکیب نشانه ها به کار برده است مورد سرزنش آموزگار ، دوستان و بیشتر از همه والدین خود قرار می گیرد .
پس علی مجبور است که شکل نوشتاری کلمات را با تکرار و تمرین حفط کند .

علی عرب زبان است . وقتی معلم به علی املا می گوید علی کلمات را به راحتی می نویسد . معلمش هر یک از نشانه های عربی را از مخرج خاص خودش ادا میکند و علی به راحتی قادر به تشخیص هر کدام از نشانه های  (ح ه) ، (ذ ز ض ظ) ، (ت ط) ، (ث س ص) است .

راستی چرا و چگونه حروف الفبای عرب زبان ها به حروف الفبای فارسی ما راه پیدا کرده است ؟ و چرا عرب زبان ها به هیچ وجه حاضر به تلفظ چهار حرف از حروف الفبای فارسی ما نیستند حتی اگر به تلفظ غلط برخی کلمات از قبیل الیابان و الصین به جای ژاپن و چین منجر شود ؟

+تصویر تزیینی است .
+اکنون که در آستانه سومین سال وبلاگ نویسی هستم امیدوارم بتوانم مطالبی را در این وبلاگ درج کنم که مورد استفاده دوستان قرار بگیرد .

نوشته شده در ۱۳۹۰/۰۸/۲۷ساعت 14:40 توسط خانم معلم بندری| |