اینجا مدرسه ی راهنمایی امام باقر (ع) روستای ده رضا در استان کرمان است . جایی خیلی دورتر از زرق و برق های کلاس های ما ، با دیوارهایی خاک خورده و قدیمی ، اما دانش آموزانی دارد پاکتر از آب زلال و معلمانی خلاق که معنی درد را فهمیده اند و چشیده اند همه ی آن نداشته هایی که در آموزش و پرورش ما جایش خالی است .

این آجرپاره ها شما را به چه سمتی می برد ؟ یک نوع بازی یا شاید هم ساخت و ساز ؟

.

.

.

.

 

شاید ذهن شما هم مثل ذهن من وقتی این تصاویر را از آقا معلم این کلاس تک تک روی ایمیلم دریافت میکردم به جاهایی برود که ...

.

.

.

.

 

حالا چه تصوری دارید ؟ برای من که نمودار یک نوع زندگی بود ، یک زندگی که هر روزش مثل دیروز است و شب و روزش در پی هم می آید .

.

.

.

.

 

فکر و ذهن این آقا معلم برای چند لحظه کلافه ام کرده بود . دوست داشتم هر چه زودتر کار تمام شده اش را ببینم تا از این خیالاتی که در ذهن دارم دور شوم . آجر  و سیمان و حلقه های بتونی و لوله و ...

.

.

.

.

 

و تلاش بچه ها برای به تصویر کشیدن ذهنیات آقا معلم

.

.

.

.

لحظه ای صبر ...

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

و این یعنی همان زندگی که شاید این کلاس سال ها بود آن را گم کرده بود و یا شاید هیچوقت نداشت . دیوارهای آبی و حوض و جریان آب و رقص ماهی ها و زیباتر از آن ها چشم های پر از شوق بچه هایی که هر روز ، روزشان را با آواز آب آغاز میکنند .

اینقدر این آقا معلم دیروز مرا رنگین کرد که احساس میکردم رنگین کمانم . یک دنیا موفقیت برای آقا معلم و بچه های معصوم این کلاس آرزومندم .

 

نوشته شده در ۱۳۹۱/۰۸/۲۰ساعت 21:53 توسط خانم معلم بندری| |