زن عموی محمد حسین به من زنگ می زند و می گوید :
"خانم معلم ، بابا و عموی محمدحسین مشغول شکار مارمولک هستند .محمدحسین برای ساعت علوم فردا مارمولک می خواهد . "
هر دو می خندیم . با خودم می گویم :" کمی باید به حال والدین شاگردانم رحم کنم . بنده خداها همش دنبال زحمت هایی هستن که من بهشون میدم و خداییش تا حالا کم نذاشتن ."

امروز که مدرسه رفتم ، خیلی از بچه های مدرسه آن ته سالن جلو درب کلاسم جمع شده اند . تا مرا می بینند به سمتم می دوند . یکی میگوید : اجازه خرگوش ! دیگری : اجازه جوجه ! اجازه کبوتر ! من هم به ماهی که با خودم از خانه آوردم اشاره می کنم و میگویم : بچه ها ماهی !

بچه ها زنگ اول ورزش دارند ولی شور و حال ورزش همیشگی را ندارند . توی حیاطند و دلشان توی کلاس .
زنگ دوم که می شود املا داریم ولی دوست ندارم چشم و دلشان منتظر بماند . امروز روی درس املا خط کشیدم . انگار تجربه ی امروز هزار برابر شیرین تر بود .
بعضی ها از شادی لباسهای ورزشی شان را تعویض نکرده اند . با هم به حیاط می رویم . هیچ کدام دست خالی نیامده اند . شاد و شنگولند و دنبال جایی برای نشستن و بازی کردن با جانورانی که با خود از خانه آورده اند می گردند . امروز بچه ها منظم تر از همیشه اند ، برخلاف همیشه وقتی می گویم بنشینید ، ده ثانیه نمی شود که همه نشسته اند . و من باور می کنم که حتی نظم بچه ها هم ناشی از عدم علاقه و لذت از لحظه هایی است که برایشان به وجود می آورم .

ابراهیم پسر مهربانی است  وقدرت بیان خوبی دارد . هر روز در کلاس برای بچه ها درباره ی موضوع خاصی سخنرانی می کند . با خودش از خانه خرگوش آورده و مرتب نکات بهداشتی مربوط به دست زدن به خرگوش ها را به بچه ها می گوید و با خرگوشهای نر و ماده اش حرف می زند .

علیرغم همه نکاتی که درباره دست نزدن به خرگوش ها به بچه ها می گوید ولی بالاخره نزدیک زنگ خانه که می شود حوصله اش سر می رود و در قفس را باز میکند و خرگوش هایش را در بغل می گیرد و من به دنیای ساده و پاکش حسادت می کنم .

محمد امین که پدرش هم معاون مدرسه مان است ، دیروز با خودش کبک آورده بود و امروز لاک پشت .

سماجتش را دوست داشتم وقتی که می خواست از پدرش بخواهم برود و از خانه ی خاله اش برایش بلدرچین بیاورد .

بهراد وبهداد دوقلوهای کلاسم هستند . زنگ اول نگران و مضطرب به نظر می رسند . عمه شان قول داده که زنگ دوم برایشان بلدرچین و کبوتر می آورد . گل از چهره شان میشکفد وقتی عمه می آید .

محمد امین با خودش دو جوجه آورده

ولی انگار کبوتر را بیش تر از جوجه هایش دوست دارد .

سینا ملخ آورده و دنبال فرصتی می گردد که ملخ را آزاد کند . ملخ کلم می خورد و  سینا برای انحصارش در بطری کوچک غم .

علی دلش می خواست امروز با خودش توله سگ بیاورد  . ولی امروز با یک قفس سفید بزرگ و کبوتری سفید و رویایی به کلاس آمده . آخر می گویند سگ نجس است .

محمدحسین هم دست خالی نیامده ولی انگار شکار پدر و عمویش دیروز بی نتیجه مانده . با خودش مارمولک نیاورده . جعبه کبریتی در دست دارد . می پرسم محمدحسین چه با خودت آوردی؟ می گوید :
" اسمش "خاردرآرو" است . رفتیم از روستا آوردیم ."
 اسمش را شنیده ام ولی تا به حال ندیده ام . بچه ها هم کنجکاو شده اند "خاردرآرو" چیست . یکی می گوید : " یعنی هر کس خار توی دست و پایش رفت ، "خاردرآرو"  خار را برایش در می آورد ." همه با هم به تعبیر کودکانه اش از این کلمه می خندیدم .

دانیال که هر روز از روستای بی بی خاتون به مدرسه می آید شاهکار کرده و با خودش قورباغه آورده ، یک قورباغه بزرگ . به بچه ها می گوید : " قورباغه دوزیست است یعنی هم می تواند در آب زندگی کند و هم در خشکی " میگفت این قورباغه سمی است . دست زدن به آن خطرناک است .
دیروز در کلاس به بچه ها می گفت ما در روستا الاغ داریم . بچه ها می گفتند فردا با الاغت بیا مدرسه ما هم ببینیمش . کاش می شد یک روز الاغش را با خودش به مدرسه بیاورد . من هم دلم می خواهد الاغش را ببینم .

رئوف با خودش خرچنگ آورده و چندتایی زنبور عسل . صبح زود رفته از دریا که نزدیک خانه شان است شکارش کرده .

محمد مهدی هم با خودش اسب دریایی آورده .

من هم با خودم ماهی عیدمان را بردم . روز تولد من که 15 اسفند بود پایشان به خانه مان باز شده و تا هنوز هم توی یخچال زنده مانده اند .

چند تایی از بچه ها هم سوسک و مورچه و ... آورده اند و در بطری گذاشته اند .
بعضی ها هم با خود جانوران مصنوعی آورده اند . یکیش هم همین مهدی است ، پدرش در مدرسه مان کلاس اول تدریس می کند .

وقتی که حس کنجکاوی ها رو به سردی می رود از آن ها می خواهم دایره وار بنشینند تا تدریس را شروع کنم . اگر چه خودشان تمام درس این یک ماهمان را در این چند دقیقه کاملا فرا گرفته اند و کار من معلم را آسان کرده اند .

 بیشتر از همیشه شوق دارند .

خوب گوش میدهند و خوب با هم بحث می کنند .
درس امروزمان محل زندگی جانوران بود . جنگل ، بیابان ، آب و خشکی ...

زنگ به صدا در می آید . نمایشگاهی از جانوران در مدرسه به وجود می آید . بچه ها از خودشان دیواری به قول خودشان بتونی ساخته اند تا بچه بزرگترها نتوانند وارد نمایشگاهشان شوند . بچه های مدرسه همه جمع شده اند .
زنگ بعد هم باز در کلاس تدریسم را ادامه می دهم .

بچه ها می خواهند که ازشان با جانوران عکس یادگاری بگیرم .

حیف که شارژ گوشی همراه من تمام می شود و دوربین معلم هم از کار می افتد و این وسط دل بعضی ها هم میشکند .

امروز بچه ها و خانم معلم تجربه ای شیرین دارند . یک روز فراموش نشدنی دارند .

نوشته شده در ۱۳۹۰/۰۸/۰۴ساعت 20:32 توسط خانم معلم بندری| |