با آرد خمیر درست کرده ایم و بعد هم مقداری رنگ گواش به آن زده ایم تا رنگش قرمز شود . بچه ها هنوز خبر ندارند که این خمیر قرمز رنگ قرار است به چه چیزی تبدیل شود . لوبیا پلویی ها و قندان را روی میز من دیده اند و در پی کشف این حقیقتند که خانم معلم میخواهد با خمیر و قند و لوبیاپلویی و یک لیوان آب و ماژیک و برگه کاغذ چکار کند . خمیرها که دیگر به دست نمی چسبند را بینشان تقسیم میکنم . با انگشتانشان خمیرها را ورز می دهند و ماهیچه های کوچک دستشان را تمرینی می دهند .
از آن ها می خواهم که یک دهان باز با لبهای قرمز رنگ را روی برگه نقاشی کنند . بعد همین خمیر میشود لثه و با کمی آب راحت به برگه می چسبد . برای من دندان ها حبه های سفید قند است ولی برای کار بچه ها لوبیاپلویی آورده ام .

هر کسی دهان دوستش را باز کرده و دارد دندان هایش را می شمرد . قبل از آن هم برنامه صبحانه سلامت داشته ایم و بچه ها همه بعد از صبحانه دندان ها را مسواک کرده اند . ۲۸ دانه لوبیا پلویی را به جای ۲۸ دندان در خمیر فرو میکنند . در گروه درباره بهداشت دهان و دندان با هم صحبت می کنند . مربی بهداشت هم مهمان کلاسمان است و با بچه ها در این خصوص صحبت میکند .
تنها کار خانم معلم ۲۸ دندان ندارد .

اما در عوض یک خصوصیت خوب دارد که مثل دندان واقعی بعد از هر چند دقیقه یکی از دندان ها لق میشود و پایین می افتد و بچه ها همه با هم داد میزنند : " اَی ، دندانش لق شد و افتاد "
یعنی درست همان اهدافی که من در درس لبخند شیرین از کتاب بخوانیم پایه دوم ابتدایی به دنبال ثمر رساندنش بودم .

نوشته شده در ۱۳۹۰/۰۸/۱۲ساعت 14:27 توسط خانم معلم بندری| |