برای کلاسمان دو جامدادی و تعدادی مداد تهیه کرده ایم . یکی از جامدادی ها را با چهره ای شاد تزیین کرده ام و بچه ها آن را به اسم جامدادی شاد می شناسند و دیگری را با چهره ای غمگین . مدادهای با نوک تیز و شادمان برای نوشتن بچه ها ، در جامدادی شاد نشسته اند و مدادهای با نوک شکسته و نوک های کند در جامدادی غمگین . به هر کدام از مدادها برچسب "دوست من سلام" زده ایم تا از سایر مدادهای بچه ها متمایز باشد .
استفاده از این مدادها در کلاس بسیار باصرفه است . صرفه جویی در وقت یکی از مهم ترین فواید این مدادهاست . دیگر دانش آموزی وقت خود را پای سطل زباله کلاس برای تراش مدادی که بارها و بارها نوکش موقع تراشیدن می شکند ، هدر نمی دهد و همه می توانند همپای هم بنویسند . بچه ها در قبال مدادها احساس مسولیت میکنند و در نگهداری از آن ها می کوشند ، کم کم یاد می گیرند که نسبت به وسایل شخصی خودشان هم مسوول باشند . بسیاری از والدین هم از خرید هفته ای دو تا سه مداد برای بچه ها نفس راحتی کشیده اند .
بچه ها با مداد شاد می نویسند و موقع برگشت دادن مدادها به خانه ، اگر نوکش کند شده باشد آن را در جامدادی غمگین می گذارند و من آن ها را میتراشم و شاد میکنم و به خانه اولشان برمیگردانم .

دیگر در کلاس ما صدای هیچ رضای نوعی را نمیشنوی که بگوید "مدادم را فراموش کرده ام از خانه بیاورم"تا در کیف بچه ها برایش دنبال مداد اضافی بگردی و یا حتی چشم غره ای هم نثارش کنی . اینجا همه بچه ها یکرنگند . همین مدادهای ساده هم وجه اشتراکی بین بچه ها ایجاد کرده اند .

نوشته شده در ۱۳۹۰/۰۸/۱۸ساعت 20:43 توسط خانم معلم بندری| |